آپشنت بازه، ولی کی ازت می‌خره؟!
فرض کن یه قرارداد اختیار معامله خریدی و هنوز چند هفته تا سررسیدش مونده.
یه اتفاقی می‌افته، سهم پایه بسته می‌شه و روزها می‌گذره، اما خبری از بازگشایی نیست.
حالا رسیدیم به روز سررسید!
اینجا یه نکته جالب وجود داره که شاید خیلی‌ها ندونن.
طبق مقرراتی که از مرداد ۱۴۰۴ اجرا شده، در شرایط مشخص، حتی اگه سهم پایه متوقف باشه، قراردادهای آپشن اون می‌تونن توی ۶۰ دقیقه آخر جلسه معاملاتی باز بشن.
البته فقط برای بستن موقعیت‌های قبلی.
تا اینجا که عالیه! حداقل یه فرصت برای خروج داریم.
ولی یه لحظه... خروج به چه قیمتی؟!
سهمی که چند هفته معامله نشده، قیمت واقعیش الان چنده؟
فرض کن آخرین قیمت مبنای سهم ۱۰۰۰ تومن بوده.
توی این چند هفته هم کلی اتفاق افتاده که می‌تونه روی قیمتش تأثیر بذاره.
حالا تو می‌خوای آپشنت رو بفروشی.
خریدار از کجا بدونه این قرارداد واقعاً چقدر می‌ارزه؟
تازه ماجرا جالب‌تر هم می‌شه!
وقتی فقط اجازه بستن موقعیت‌ها وجود داره، قرار نیست هر کسی از راه برسه و یه موقعیت جدید بگیره.
یعنی برای خروج تو، باید طرف مقابلی هم وجود داشته باشه که بخواد موقعیت قبلی خودش رو ببنده.
پس ممکنه دکمه فروش جلوت باشه، ولی خریداری با قیمت مناسب پیدا نشه!
از اون طرف، برای قراردادهایی که به سررسید رسیدن و سهم پایه‌شون متوقفه، مقررات تسویه هم وجود داره که در بعضی شرایط، آخرین قیمت مبنای سهم توی اون نقش داره.
ولی آخرین قیمت یه سهم متوقف، لزوماً همون قیمتی نیست که امروز حاضرن بابتش پول بدن.
و این دقیقاً همون چیزیه که بحث رو پیچیده می‌کنه.
یه طرف ممکنه احساس کنه فرصت خروجش از دست رفته، طرف دیگه هم شاید حاضر نباشه با قیمتی که معلوم نیست پشتش چیه معامله کنه.
نه می‌شه گفت خریدار حتماً ضرر می‌کنه، نه فروشنده حتماً سود می‌بره.
جالب اینجاست که ممکنه قانون بهت اجازه خروج بده، ولی بازار نتونه این فرصت رو واقعاً در اختیارت بذاره.
توی پست قبلی پرسیدیم وقتی بورس بسته می‌شه، چرا ساعت آپشن همچنان جلو می‌ره؟
حالا یه سؤال دیگه داریم:
وقتی خود سهم معامله نمی‌شه، قراره قیمت آپشنش رو چطوری پیدا کنیم؟
به‌نظرت توی چنین شرایطی، ۶۰ دقیقه فرصت خروج واقعاً مشکلی رو حل می‌کنه یا فقط روی کاغذ قشنگه؟